Over mij

Mijn foto
Mijn naam is Mitchel Kranenburg. Ik ben 15 jaar. Op 27 december heb ik een ongeluk gehad met mijn fiets en nu heb ik een dwarslaesie.

maandag 16 januari 2012

Dit is mijn verhaal hoe het ongeluk gebeurd is.



Dinsdag 27 december.
Ik ging met mijn vrienden fietsencrossen met onze dirtbikes. We zijn naar Hoofddorp gefietst en hebben daar een dubbel bult gemaakt om over heen te springen.
Ik ging over de eerste bult heen en had te weinig vaart en daardoor klapte ik met mijn voorwiel in de 2e bult. Mijn hoofd raakte toen de grond en mijn lichaam is over mijn hoofd heen geslagen. Ik lag daar en wist meteen dat ik verlamd was. Ik had het gevoel dat mijn benen recht omhoog stonden maar ik zag ze naast mij liggen. Er kwam een vrouw aanrennen die met haar hond liep. Zij heeft de ambulance gebeld. Ik ben op zo`n harde plank gelegd en mijn hoofd werd vastgemaakt in zo`n nekkraag. Ik ben toen naar de VU in Amsterdam gebracht. Daar hebben ze gelijk allemaal onderzoeken gedaan. Foto`s, CT scan en een MRI scan. Daaruit bleek dat ik geen wervels gebroken had, maar mijn ruggenmerg is geschud. Dit betekent dat er schade is in mijn ruggenmerg en dat er een hele grote kneuzing is. Er werd mij verteld dat ik een hoge incomplete dwarslaesie heb en dat ze niet weten of er nog dingen herstellen. Het kan wel als de zwelling is afgenomen, maar het kan ook dat ik zo verlamd blijf.
Op dat moment kon ik helemaal niks met mijn lichaam.

Ik ben van de VU overgebracht naar het AMC omdat ik naar de intensive care moest. Er was geen plek in de VU. Weer de ambulance in op weg naar het AMC. Ik was bang.
Ik moest daar naar de intensive care omdat door een dwarslaesie ook de functie van je longen en darmen kunnen uitvallen. Ik heb daar 2 dagen en nachten gelegen. Ik had wel meer zuurstof nodig, omdat ik niet helemaal goed kon ademhalen maar het was niet ernstig.

Op donderdag ben ik naar de tienerafdeling gebracht van het AMC, het Emma Kinderziekenhuis. Hier heb ik 2 weken gelegen. Woensdag 11 januari ben ik overgebracht naar De Hoogstraat. Dit is een revalidatiecentrum waar een jeugdafdeling is en ze kinderen met een dwarslaesie kunnen behandelen.

Op dit moment kan ik mijn bovenarmen bewegen. Mijn handen en polsen zijn verlamd. Vanaf onder mijn borst is ook alles verlamd. Ik moet tot 30 maart met een nekkraag om liggen en dan kijken ze in het AMC verder of hij  af mag of dat ik misschien nog geopereerd moet worden aan mijn nek. Afwachten maar. Mijn moeder probeert elke dag een verhaal te schrijven hoe het nu met mij gaat.
Gepost door op

1 opmerking:

  1. Ronald17 januari 2012 om 09:43

    Hoi maatje,

    Vanaf het moment dat in die ene seconde , die ene sprong, je leven letterlijk op zijn kop staat is er geen moment geweest dat ik niet aan je denk. Wat zal er allemaal in jouw hoofd omgaan, en wat zal het moeilijk zijn! Ups en downs, machteloos….., kan me zo goed voorstellen dan je het soms boos maakt en dat je verdrietig bent. Lieve Mitch, ik heb de afgelopen weken zoveel mensen gesproken die zo meeleven en het zo erg voor je vinden. Misschien een schrale troost, maar weet dat er heel veel mensen dagelijks aan je denken en hopen dat het stukje voor stukje beter gaat.

    Laat de moed niet zakken, blijf knokken en ga ervoor. Zoals belooft, vroeg of laat, er komt weer een dag dat je meegaat op de koets met de paarden, al moet ik je erop hijsen. Van mama weet ik dat je gisteren een klote dag had en nergens zin in. Dat mag, maar vandaag ga je er weer voor oke? Hou je taai vriendje, ik zie je weer vlug!

    Ronald.

    BeantwoordenVerwijderen

Abonneren op: Reacties posten (Atom)