Dinsdag 15 mei

Vrijdagochtend waren we allemaal wel wat zenuwachtig. Mitchel probeerde een broodje te eten maar kreeg dit niet weg. We moesten ons om half elf melden voor de foto`s. Er werden vier verschillende foto`s gemaakt. Om elf uur moesten we bij de arts zijn. Dit duurde natuurlijk weer een half uur voordat we naar binnen konden. Maar eindelijk binnen kregen we de verlossende woorden dat alles in zijn nek goed staat en dat er geen operatie nodig is. Poeh wat zijn wij ontzettend blij en opgelucht dat dit hem bespaard blijft. Weer een stukje wat we kunnen afsluiten.

Voor de rest gaat alles goed met Mitchel. Hij doet ontzettend hard zijn best. Hij loopt steeds verder met zijn rollator. Dit doet hij echt geweldig. Wel wordt hij iets rustiger gehouden met therapieën omdat hij ontzettend moe is. Dit komt doordat hij ontzettend hard werkt, maar ook door de medicatie voor zijn spasmes. Dit is erg vervelend voor hem.

Woensdagmiddag haal ik hem lekker op. Hij blijft op Hemelvaartsdag thuis. Hij moet dan vrijdag een dag terug naar Utrecht en daarna gaat hij weer mee naar huis om weekend te houden.

Liefs, Diana

Zondag 6 mei

Hallo allemaal

Het gaat allemaal goed met Mitchel. Hij doet nog steeds ontzettend zijn best bij alle therapieën. Hij heeft van de week een stuk gelopen met een hoge rollator. Hij legt dan zijn armen hoog op een speciale rollator en hij kan dit heel goed volhouden. Ook doen zijn handen iets meer dan eerst. Hij kan twee vingers nu zelf strekken en buigen dus zo langzaam aan gebeurt er nog steeds wat in zijn lichaam.

Mitchel is vorige week zaterdag uit zijn rolstoel gevallen. Waar we allemaal al bang voor waren is gebeurd. Hij ging weer met zijn vrienden op stap, die zijn rolstoel dan aan hun fiets vastbinden. Toen ze onderweg waren, kwam Mitchel met zijn wieltjes tegen een steen aan en hij vloog uit zijn rolstoel.
Dit was een enorme schrik voor hem. Zijn vriend heeft hem opgepakt en weer in zijn rolstoel gezet.
Hij dacht dat hij niks had, omdat hij niks voelde maar toen hij `s avonds zijn broek en shirt uit deed zaten er toch een paar lelijke schaafwonden.
Op zich kan dit gebeuren maar de schrik was te groot voor hem om dit nog een keer te doen.
Ik had een scootmobiel laten opladen, maar deze accu`s deden het niet meer, dus het gevolg was dat hij op Koninginnedag niet met zijn vrienden naar het dorp kon.
Dit was een hele moeilijke en zware dag voor ons allemaal.

Alleen weet ik dat deze dingen jammer genoeg nog veel vaker gaan komen.
We zaten in de middag even buiten en ik zei tegen hem: Lekker even in de zon hè, waarop hij antwoordde dat hij de zon niet op zijn lichaam voelt, net zoals met het bad. Heel erg confronterend, maar ja het is niet anders. Ik denk hier niet bij na, maar dit is wel de werkelijkheid waar Mitch mee te maken heeft en dit zijn bijzonder moeilijke momenten.
Ik moet wel zeggen na zo'n zware dag, dan is hij nog een dag van slag, maar daarna gaat hij er weer voor de volle honderd procent tegen aan en daarom ben ik ontzettend trots op hem.

We moeten a.s. vrijdag weer naar het ziekenhuis voor zijn nek.
Ook weer een spannende dag, maar we gaan er van uit dat alles nu goed is.
Hij draagt zijn kraag niet meer dus we gaan voor goed nieuws.

Verleden week dinsdag zijn Daan en Ruud (zijn vrienden) een dag mee geweest. Ze mochten de hele dag ook in een rolstoel rijden, zodat ze weten hoe het voelt. Mitch heeft genoten van deze dag. Het was erg gezellig en hij vond het fijn dat ze een dag met hem mee wilden lopen.

Ik laat u vrijdag weten hoe het in het ziekenhuis is geweest.

Liefs, Diana