Maandag 20 februari

Het is zover ik ben jarig. Wat een rot dag. Om hier mijn verjaardag te moeten door brengen vind ik vreselijk, maar het is niet anders. Ik word wakker en ben al weer misselijk. Ik kan bij het ontbijt wel iets eten. Gelukkig maar. Ze hebben de woonkamer versierd met slingers.
Op mijn bord ligt een kaart van Opa en Oma van Groningen
Ik zit in mijn stoel en rond tien uur komt mijn moeder. Die laat me nog een kaart  lezen van Opa en Oma Kranenburg, die had Oma voor me achter gelaten en mocht ik vandaag pas lezen. En nog een kaart van Ronald, Brigitte en de kids.
Daarna moet ik huilen. Vind het zo rot om hier nu te zijn. Ik heb om kwart over tien orthopedietechniek beneden voor de aanpassingen, maar ze bellen dit voor me af.
Mijn moeder heeft wat soesjes en tompouches meegenomen om uit te delen aan de andere revalidanten en ze wil dat ik even mee ga. Na aandringen wil ik mee, als ze maar niet gaan zingen voor me.
Maar de cliniclowns waren er en die begonnen gelijk te zingen, dus rij ik snel weer weg naar mijn kamer.
Even rustig op mijn bed liggen en een film kijken.

Om kwart voor twaalf heb ik fysio. Ik voel me futloos en we proberen wat met de bal over te trappen en met een ballon over te slaan. Ik ben moe.
Daarna ging ik eten. Als je jarig ben mag je uit een menu kiezen van tevoren.
Ik had gekozen uit zalm met toast vooraf, daarna varkenshaas met patat en als toetje dame blanche.
Toen ik het voor en hoofd gerecht zag staan wist ik al dat ik dit nooit op zou krijgen.
Ik heb één toast met zalm op en 2 hapjes varkenshaas en toen hoefde ik niet meer. Ik wilde het nagerecht proberen op te eten, want ik dacht dat als ik zo gewogen moet worden, dan weeg ik misschien iets meer.
Na een hap van mijn ijs moet ik al niet meer.
Ik krijg het gewoon niet weg.
Ik rij daarna even naar de weegschaal en ik denk dat ik een halve kilo ben afgevallen maar weet het nog niet zeker. Daarna ga ik weer even naar mijn bed.
Om kwart over twee heb ik nog een keer fysio. Ze gaan nu proberen of ik met een handbewogen rolstoel zelf met mijn voeten wat voor uit kan komen. Ik kan niet goed bij de grond, dus dit lukt alleen maar een beetje als ze mijn schoenen vasthouden. En ik kan alleen achteruit.

Ik blijf daarna ik mijn stoel en om half vier heb ik nog ergotherapie. Ze doet weer allemaal testjes met mijn schouders, armen en handen om te kijken of er al wat verbeterd is. Dit konden we niet afmaken, dus gaan we de volgende keer verder.
Ik heb met het avond eten geen zin in brood, dus haalt mijn moeder een kant en klare boerenkoolschotel en dit smaakt lekker en ik heb voor mij doen best veel gegeten.
Vanavond komen Chris, Damon en Nigel bij me op visite.
Mijn vader is er ook al om half zes. Fijn.

Groetjes Mitchel