Maandag 6 februari

Het is weer echt een maandag morgen. Wakker worden en naar de huiskamer. Ik wil proberen wat te eten. Mijn moeder maakt een cracker klaar maar ik krijg het niet naar binnen. Ik moet later huilen want ik word er helemaal gek van.
Ik ben dag en nacht bezig dat ik moet eten, alleen krijg ik niks meer binnen en ben alleen maar misselijk.
De verpleging heeft een arts erbij gehaald.
Ze weten niet goed meer wat ze moeten doen. Ze willen me sondevoeding geven, maar ben hier zo bang voor. Ben bang dat ik door het inbrengen weer bloedneuzen krijg. Ben bang dat het pijn doet. IK WIL HET NIET.
Ze hebben met z`n allen overleg. Psycholoog erbij, artsen erbij, verpleging erbij.

Ik ga rond tien uur in mijn stoel. De huiskamer mensen gaan een spelletje met mij doen en mijn moeder gaat naar huis omdat ze met Kim in het ziekenhuis moet zijn.
Ik ga lichamelijk zo achteruit, dat ik mijn reserves heb opgemaakt en nu heb ik daar last van. Het lukt me nu ook niet om nog langer dan een uur in mijn stoel te zitten.
Mijn plek van gisteren is wel zo goed als weg.
De psycholoog komt ook nog even met mij praten. Ze is bezorgd.
Om kwart over twaalf heb ik fysio en ik ga met José een ballon door een hoepel slaan. Dit is wel leuk en het gaat aardig.
Het is de enige therapie die ik vandaag heb. Wel erg rustig om zo de dag door te komen.

Met het middag eten wilde ik er wel gewoon bij zijn. Ik heb een hap gegeten en toen voelde ik dat het fout ging. Ik wilde weg hier, naar mijn kamer maar dat mocht niet.
Twee tellen later moest ik weer overgeven. Er blijft even niks meer binnen.
De artsen hebben besloten dat ik nog een paar dagen de tijd heb om te kijken hoe het gaat met eten. Ik had namelijk antibiotica gekregen en daar kan je ook heel misselijk van worden en overgeven.
Ze zijn hiermee gestopt, want ze kwamen erachter dat ik toch geen blaasontsteking had.
Vraag me niet hoe want ik begrijp hier ook niks van. Ze weten alleen niet waar de pijn in mijn blaas vandaan komt, dus krijg ik waarschijnlijk morgen hier weer een echo van.
Er is ook besloten dat als ik een sonde moet dat dit in het ziekenhuis gebeurt door middel van een roesje. Dit lijkt me nu beter.
Ik ben namelijk weer twee en een halve kilo afgevallen. Als het met een roesje gebeurt merk ik er niks van. We zien wel hoe het loopt.

Zo rond kwart voor vijf kwam Gonny bij me langs. Tegelijk met mijn moeder en mijn zusje. Ze was in de buurt en kwam even kijken hoe het ging. Vond het leuk dat ze er was. We hebben beneden even zitten kletsen. Zo rond kwart voor zes kwam mijn vader.
Zo rond zeven uur zijn we naar boven gegaan, omdat mijn vader wat macaroni van oma had meegenomen. Ik heb een beetje op en het is er ook nog ingebleven.

Even daarna kwamen René, Ingrid en Jordy langs. Ze hebben paling en wit brood meegenomen. Dank je wel hiervoor. Ik heb het nog niet op. Misschien morgen.
Rond half negen stonden onverwachts Ome Dick en Rick voor mijn neus.
Vond het gezellig dat iedereen er was.
Hoop dat de dag morgen beter gaat.

Groetjes Mitchel