Woensdag 18 januari

De dag begon zoals gewoonlijk weer met wassen en zeuren. Ook al bedoelen ze het goed, ik vind het in de morgen niks als ze wat willen zeggen of doen. Ik ben al bekend op de afdeling met een ochtendhumeur. Normaal geen last van maar sinds het ongeluk wil ik met rust gelaten worden.
Na het ontbijt ( jawel 1 boterham op) ging ik terug naar mijn kamer. Daar kwam Roy van de technische oplossingen om te laten zien wat hij had uitgevonden om zelf mijn computer te bedienen. Het is een grote ronde knop en dat is nu mijn muis. Daarnaast zitten wat kleinere knoppen en dat is mijn linker en mijn rechtermuisknop. Daar kan ik mijn hand op laten vallen en dan doet hij het. Het lukte me wel om op die manier naar twitter gaan, maar ik was na twee minuten helemaal kapot en heb daarna gelijk anderhalf uur geslapen.

Zo rond kwart over elf maakten ze me wakker en moest ik gezwachteld worden om in de rolstoel te gaan. Dit duurt al met al een half uur met aankleden en al voordat ik dan met een kraantje in mijn rolstoel gehezen ben. Ze hadden ondertussen al m'n stoel naar beneden gebracht en de bediening links gezet. Toen ik zelf weer in mijn stoel zat, kwam ik erachter dat mijn bediening nog niet goed zat. Toen we beneden in de werkplaats waren hebben ze hem iets verplaats en een knop erop gezet, zodat ik zelf de rolstoel aan en uit kan zetten. Dit zit aan de zijkant en ik kan daar een klap op geven en dan lukt dat. We gingen weer naar boven, maar was zo uitgeput dat ik zelf mijn rolstoel niet meer kon bedienen. Wat kan ik daar boos over worden.

Toen ze me in bed gingen leggen werd ik helemaal beroerd. Heel erge hoofdpijn, misselijk, wit zien en klam zijn. Als je een dwarslaesie hebt dan kan het zo zijn dat je bloeddruk van het ene op het andere moment torenhoog is. Er hangt boven mijn bed ook een medicijn dat dan acuut toe gediend moet worden. Dus gelijk de verpleging in rep en roer om alles zo snel mogelijk te controleren, alleen deed dat stomme ding het niet. Ondertussen renden er 3 mensen van de verpleging heen en weer om het juiste apparaat te zoeken. Mijn bloeddruk was redelijk goed. Daar lag het niet aan. Ik had alleen druk op mijn blaas dus dat moest later onderzocht worden. Omdat mijn lichaam verlamd is kan ik het niet voelen als er ergens lichamelijk een probleem zit, dus moeten er heel veel dingen gecontroleerd worden omdat ik het zelf niet voel.
Ik heb daarna twee en een half uur geslapen en daarna was ik wel wat opgeknapt. Jemig wat voelde ik me beroerd. Na een rustige middag in de woonkamer kreeg ik bij het eten mijn gebruikelijke recept. JAJA u raadt het al een TOSTI. Toen kwam de verpleging eraan en vertelde mij dat ik weer een blaasonsteking heb, vandaar waarschijnlijk mijn klachten van vanmiddag. Daar heb ik nu weer een antibioticakuur voor.

De avond was leuk. Mijn vader was er weer rond half zes. Na het eten ben ik in mijn stoel gegaan en zijn we samen naar rolstoel rugby gaan kijken. Zo dat is echt gaaf om te zien. Dat gaat zo ontzettend hard. Daarna kwamen opa en oma Kranenburg op visite met Tante Wil. Oma heeft lekkere paling met brood voor mij meegenomen. Lekker hoor. Het was erg gezellig,

Tot morgen.

Groetjes Mitch