Woensdag 19 september

Lieve allemaal,

Dit zal de laatste keer zijn dat ik op het blog schrijf, gewoon omdat ik er niet meer aan toekom.

Zoals u allen weet is Mitchel op 27 juli thuis gekomen.

Hij zou drie keer in de week naar de Hoogstraat gaan voor therapie. Dit kostte hem ontzettend veel energie en Mitchel kan niet meer de kracht opbrengen om hier heen te gaan, omdat er niks meer in zijn lichaam verandert. Alles staat stil en op dit moment krijgt hij geen nieuwe functies terug. Hij heeft daarom op dit moment de motivatie niet meer om dit te doen.
De Hoogstraat had dit ook door en het leek hun daarom beter om voorlopig eerst maar eens school op te pakken en dan later te kijken hoe dit gaat en wat voor hulp hij nog nodig heeft.

Hij is dus begin september naar school gegaan en ik moet zeggen dat dat de eerste dagen met lood in zijn schoenen was. Iedereen die hem na het ongeluk niet meer gezien heeft, moet hij onder ogen komen en dat is zwaar. Ook was de eerste school dag een ramp, omdat hij gelijk tegen al zijn beperkingen aanliep.
Hij kreeg geen deur open en er was niemand in de buurt die hem even hielp. Hij kan geen schoolboeken meenemen, want dat is te zwaar en dan kan hij niet zelfstandig rollen met zijn stoel.
Een laptop heeft hij nog niet omdat de UWV daar toestemming voor moet geven. Dus hij zit uren op school alleen te zitten en te luisteren, omdat hij meer niet kan.
Ook heeft Mitchel de afgelopen tijd weer een doorligplek gehad, waardoor hij een week op bed moest liggen.
Dit zijn allemaal hele moeilijke dingen. Je merkt ook aan hem dat alles thuis steeds zwaarder wordt. Hij ziet zijn vrienden zich verder ontwikkelen en dingen doen die hij niet kan, zoals zwemmen. Hij vecht erg met zichzelf.
Zo tobben we maar door. School blijft een moeilijk verhaal en we zullen zien of hij het hier vol kan houden. Anders moeten we gaan kijken naar aangepaste scholen.

Op 26 september gaan we weer een dag naar de Hoogstraat. Dan wordt er gekeken of hij nog hulp nodig heeft of dat ze daar nog even mee willen wachten.

Mitchel heeft trouwens nog wel iets heel leuks met zijn vader en zusje gedaan.
Hij is naar de Paralympische Spelen geweest in Londen.
Ze zijn op donderdag weggegaan en zijn op zondag weer thuis gekomen. Het was super gezellig met zijn drieeën. Op zaterdag zijn ze Londen ook nog in geweest, dus genoeg meegemaakt. Een ervaring om nooit meer te vergeten.

Langs deze weg wil ik toch alle lieve familie, vrienden en kennissen bedanken voor alle liefde, aandacht, kaarten en alles wat hier maar bij hoort.
Zonder jullie hadden we het niet gered.
Woorden schieten echt te kort om uit te leggen wat dit voor ons betekend heeft.

Maar toch.......  IEDEREEN BEDANKT VOOR ALLES.

Heel veel liefs,

Diana, Mitchel en Kimberly