Vandaag mocht ik, Mieke Wijnhout (tante van), een dagje meelopen met Mitchel. Nou, dat is wat anders dan "even" op bezoek gaan hoor.
De dag is behoorlijk intensief en inspannend. Wat een moeite voor Mitchel om de "gewone" dingen voor elkaar te krijgen, dingen waar je normaal niet bij stil staat....
Om 10.00 uur kwam Mitchel net aanrijden met Odile, aangekleed, gewassen, gegeten en klaar voor een nieuwe dag.
De eerste afspraak had Mitchel bij Roy van de techniek; ik heb m'n ogen uitgekeken, een indrukwekkende afdeling. Roy is bezig om een snijdend en smerend mes te maken voor Mitch. Dit wordt ter plekke aangemeten, bijgeschaafd en goed passend gemaakt. Op een snijplank met een stuk klei kan er geoefend worden. Er wordt net zo lang doorgesleuteld tot alles "lekker" zit en geen irritaties geeft op de huid.
Hierna hebben we een rondleiding gehad over de techniekafdeling; mooi wat hier allemaal kan.
Ieder mens is weer anders en voor iedereen kan iets op maat gemaakt worden om allerlei handelingen toch zo zelfstandig mogelijk uit te voeren, goed om te zien!
Tijd om even iets te drinken en hierna snel naar de handentherapie.
We zijn een beetje laat, dus dit wordt even racen.
Bij de handentherapie doet Mitch allerlei oefeningen om meer kracht en richting in zijn handen te ontwikkelen. Armen optillen, handen samenknijpen, allerlei attributen optillen en verplaatsen, om de strekking van zijn armen verder te ontwikkelen.
Dit alles kost heel veel kracht en energie, maar het lukt uiteindelijk allemaal wel steeds beter.
We hebben even pauze en gaan lekker naar buiten om bij de bakker lekkere broodjes te halen. Deze eten we gezellig buiten op het terras op, heerlijk in de zon.
Na het eten een kleine rustpauze, waarin we een film kijken, hierna gaan we naar de sportzaal.
Hier moet Mitchel proberen vanuit zijn stoel naar een zit-positie te komen, 2 meter verderop tegen een kussen. Dit is een heel geklauter en een flinke inspanning, maar uiteindelijk lukt ook dit weer! We spelen al zittend een spel, de verliezer moet buikspieroefeningen doen, ik zeg niet wie dit was.
Nog een kleine pauze tussendoor, waarin de spannende film net af kunnen kijken en dan op naar de volgende therapie. Deze is lekker buiten gepland en hier gaat Mitch met rolstoel en al verschillende stoepen op en af. Er is buiten een soort parcoursje gemaakt waarin allerlei stoephoogtes en obstakels van de straat zijn nagemaakt. Het valt niet mee om daar met je rolstoel over te moeten denk ik dan, maar Mitch, handig als ie is, is er al aardig behendig in.
Hierna probeert hij nog een paar stapjes te lopen, buiten aan de brug, terwijl deze niet op hoogte verstelbaar is, en dit lukt! Super om te mogen zien!
Het einde van de "werk"dag nadert. We drinken nog even gezellig wat buiten op het balkon, samen met de andere revalidanten en dan is het voor mij tijd om naar huis te gaan.
Ik ben diep onder de indruk van het hele gebeuren van vandaag: Mitch, het is echt heel wat, wat je op een dag moet verzetten! Goed om dit gezien te hebben en goed om te zien dat er nog iedere keer verbetering in zit. Maar ik kan het mij ook heel goed voorstellen dat je er misschien soms even helemaal geen zin in hebt. Respect ook voor het hele team van begeleiding, verpleging, techniek, enz., die zich inzetten om dingen zo goed en aangenaam als mogelijk te laten verlopen voor een ieder.
Mitch, bedankt dat ik mee mocht kijken met zo'n dag en diep respect voor je!
Je blijft je humor houden gelukkig en je bent een mooie vent!
Groetjes, Mieke
Geen opmerkingen:
Een reactie posten