Woensdag 14 maart

Zo ik heb gelukkig beter geslapen dan gisteren, dus ik voel me ook beter.
Al moet ik zeggen dat het besef zo langzaam maar zeker tot me door gaat dringen dat ik verlamd ben.

Ik heb vanmorgen eerst handentherapie. Dit ga ik nu elke dag krijgen. Puur om alles goed te trainen; ze noemen het fitness voor mijn handen. Dit heb ik elke dag in de ochtend.

Toen ik om kwart voor twaalf terug kwam, heb ik samen met mijn moeder nog een gesprek gehad.
De spasmes worden zo erg dat ik nog meer medicijnen krijg.
Mijn moeder moet vannacht blijven slapen, want ze moet nog wat leren en dan mag ik dit weekend op zaterdag weg en een nacht thuis slapen en zondagavond weer terug.
Dit is natuurlijk super nieuws.
Alleen andere dingen die ik door mijn dwarslaesie allemaal gekregen heb, daar word ik verdrietig van. Schijtziek word ik van de gevolgen van mijn dwarslaesie.
Maar goed na dit gesprek ga ik eten en daarna even mijn bed in.
Om kwart voor twee wil ik er weer uit. Ik merk goed dat ik veel meer mijn bed uit wil, dus dit is een goed teken.

Om kwart over twee heb ik fysio met Joep. We gaan een soort voetballen. Het gaat redelijk, al is het ook wel moeilijk. Ik moest mijn eigen Ajax team samenstellen en die opstelling zette hij dan neer met kegels en ik moest ze dan weer om schoppen. De rest van de dag heb ik geen therapieën meer.
We hebben lekker in de woonkamer gezeten.

Om zes uur kwam mijn vader met heerlijk eten aan Oma Kranenburg. Ze heeft lekker kippensoep gemaakt en salade en snijbonen met aardappels en draadjesvlees. Ik heb lekker gegeten en om half acht kwamen Opa en Oma Kranenburg gezellig op visite. We hebben lekker beneden wat gedronken en bij de rugby gekeken. Dat is wel heel leuk van die mannen van de rugby. Ze vragen allemaal hoe het gaat en hoe het met mijn handen is. Ze vragen vooral wanneer mijn kraag af mag, want dan mag ik met ze meespelen.
Lijkt me erg leuk.

Groetjes Mitchel