Maandag 19 maart

Zo ik heb goed geslapen. Niet zo warm als bij Opa en Oma. Na mijn ochtendritueel zit ik om half negen in mijn stoel.
Maar wat u niet zult geloven is het volgende. Ik stond met Jacqueline om van mijn bed naar mijn stoel te gaan en toen stond mijn ene been helemaal verkeerd. Jacqueline had zoiets van, als ik nu jou in die stoel moet gaan laten zitten, breek ik denk een been. Dus eigenlijk met een grap zei ze tegen mij:
Doe is even een stap met je been. En ja, hoor het lukte mij. De eerste stap in mijn nieuwe leven heb ik gezet. Jemig wat een gevoel om dit stapje te doen. Super.

Ik heb om kwart over tien techniek beneden bij Roy, maar die kan nu niks anders bedenken dan een aanpassing te maken aan een elektrische tandenborstel, alleen moet mijn moeder deze eerst kopen.
Dus ik ben met een kwartier weer boven.
Ik zit wat op mijn iPad en om kwart voor twaalf heb ik fysio van Annemarijn. We gaan weer sjoelen. Deze keer moet ik het schuin doen, omdat ik dan beter bepaalde spieren kan trainen die ik nodig heb voor het rollen met mijn stoel.

Om kwart over twaalf ben ik klaar en moet ik eten. We hebben rode kool met aardappelpuree en vlees. Ik heb redelijk gegeten.
Ook belde de arts naar Jacqueline om te vragen hoe het het weekend thuis is gegaan. Omdat alles zo goed is gegaan en mijn ouders het aan kunnen om mij thuis te hebben, mag ik vanaf nu elke vrijdag middag al weg tot zondagavond. Top, heerlijk.

Na het eten ga ik even naar buiten met Anna, Lisanne en mijn moeder. Daarna moet ik even mijn bed in om te plassen. Toen we hier mee klaar waren, gooide ik zelf mijn benen buiten het bed en kon ik zo zelf gaan zitten. Toen Odile mij op mijn benen had staan, deden we weer stappen; maar nu 3!
Ik reed naar de kamer van de verpleging en daar was Jacqueline, die het gelijk wilde laten zien aan de andere verpleging. Nu kon ik vier stappen nemen. Ik heb een filmpje daarvan, maar weet nog niet wanneer deze op mijn blog komt. Jemig, wat een vooruit gang weer.

Daarna heb ik om kwart voor drie fysio. José wil natuurlijk ook van mij zien wat ik kan, dus loop ik weer wat stappen aan de brug. Ik ben wel ontzettend moe na deze therapie.

Om kwart over drie komen Nel en Rianne even langs. We zitten lekker buiten en Nel haalt een heerlijk broodje gezond voor me.
Om kwart over vijf ben ik weer boven en gaan zij naar huis.

Om een uur of zes is mijn vader er. Ik slaap. Ik ben zo verschrikkelijk moe.
Ik zou nog even mijn stoel in gaan, maar ik red het niet om nog mijn bed uit te komen. Ik blijf de rest van de avond in mijn bed liggen.

Tot morgen.

Groetjes Mitchel